Todo preparado para intentar cumio

Mércores 25. No campamento só estaban tamén Frank e Eelco, que baixaban ao CB, dando por cumprido o seu plan. Pero eu tiña decidido chegar ao C3. Despois de recoller todo (no C2 non deixei nada), iniciei a marcha cara o C3, so. Sabía que a primeira metade da ascensión era moi pesada, avanzando por un longo val completamente nevado, no que apenas vas gañando altura, e facía un sol implacable que reflectía os seus raios na neve, cegador a pesares das fenomenais lentes que levaba. Estaba en contacto por walkie coa expedición de Carlos Soria, quen se ofrecera a estar a espera das miñas chamadas para que non estivera tan so. Pero nun momento dado perdín a antena e polo tanto a comunicación. No fondo do val (7.145 m), onde se inicia a forte ascensión ao C3, levaba unhas dúas horas e media de marcha. Coa información de que o C3 estaba a uns 7.300 e pico metros, ía bastante animado co meu ritmo, contando estar en un par de horas máis no C3. A subida foi durísima, o C3 parecía estar preto de min, pero non daba chegado, o peso da mochila facía que cada paso fora unha dura proba de esforzo. A ruta é relativamente cómoda, como subir escaleiras, pero a máis de 7.000 metros de altitude! e sen estar inda ben aclimatado. Levaba 15 días na montaña, é considerase necesario un mínimo de 20 días para acometer un oitomil. O corpo humano ten unhas necesidades de adaptación á altura (aclimatación), que convén respectar. A partir dos 7.300 m había corda fixa que non usei (dúas expedicións estaban intentando ese día o cumio Central do Shisha Pangma). O conto é que o C3 estaba a 7.452 metros!, e tardei en chegar case catro horas dende o fondo do val, e 6h20´dende o C2. Cheguei rebentado! Deixei o meu material nun depósito entre unhas rochas e fixado a unha estaca de neve. O descenso o fixen moi rápido, en só 20 minutos! estaba no fondo do val (sen usar a corda) e cheguei ao C2 nun total de 1h15´. Alí estaba acampado Danilo, con quen falei un pouco, pero pronto continuei a marcha ao C1 pois quedaba pouca luz natural. En 45 minutos estaba no C1, ao que cheguei coa luz do meu potente frontal, luz á que me responderon dende o CB, con igual potencia (pois o frontal é igual), era Carlos Martínez, médico da expedición de Carlos Soria. Completara a dura xornada, podía durmir satisfeito co resultado.